Literatura piękna

poniedziałek, Wrzesień 22nd, 2008

Definicja piękna przez całą historie ludzkości ciągle ewaluowała, wykazywała ogromną zmienność i wieloznaczność. Pojęcie „piękno” utożsamia nam się z proporcją kształtów, dźwięków, harmonią barw. Od niepamiętnych czasów, człowiek poszukiwał piękna. Artyści tworzą piękne sztuki malarskie i rzeźbiarskie, architekci wznoszą wspaniałe budowle. Ale piękno to też natura. Piękne krajobrazy, zachód słońca, wszystko co w nas wzbudza podziw i wzruszenie jest piękne. Każdy z nas ma jakiś wpływa na piękno. Nie trzeba być architektem czy słynnym artystą żeby stworzyć coś pięknego. Swój udział możemy mieć np. starając się go nie niszczyć. Tak samo jest z „literaturą piękną”. Jest czymś w rodzaju wyżej opisanego piękna. W literaturze tej występują teksty o dominującej funkcji estetycznej, pozbawionej tekstów o charakterze naukowym, informacyjnym, trzymająca się z dala od tzw. literatury użytkowej o charakterze użytkowym i praktycznym. Literatura piękna jest przyrównana do sztuk pięknych i składa się z wszelkich sensownych tworów słownych.

Epoki literackie

środa, Sierpień 6th, 2008

Literatura światowa podzielona, jest ze względu na czas powstawania na epoki. Głównymi epokami są: Średniowiecze, Renesans, Barko, Oświecenie, Romantyzm, Pozytywizm, Młoda Polska, Dwudziestolecie Międzywojenne, Literatura Współczesna. Średniowiecze jest określeniem używanym zarówno w historii jak i w literaturze, i dotyczy okresu od starożytności, od mniej więcej od V wieku p.n.e. aż do XV wieku n.e. Renesans przypada przede wszystkim na XVI wiek, wiąże się z głębokimi przemianami politycznymi i społecznymi, co uwidoczniło się także w literaturze. Literatura kolejnych epok również odpowiada aktualnie panującej mentalności społeczeństwa oraz wiedzy o świecie. Literatura zachęca do innego spojrzenia na otaczające nas rzeczy, nadawania im nowych znaczeń (barok) zagrzewa do walki (romantyzm), daje wiarę w zmiany, skłania do zapoczątkowywania kolejnych reform (oświecenie), głębszego poznawania świata (pozytywizm) czy do zastanawiania się nad sensem życia, narzucając dekadentyzm (młoda polska).