Desdemona

Desdemona jest postacią barwnie odmalowana przez Szekspira, jak zresztą wszystkie stworzone przez Niego postaci. Ukazuje dość powszechną na tamten czas, na obecny zresztą także, przyjmowaną przez kobiety rolę. Desdemona to kobieta ufna i w swej szczerości naiwna. Wierząca w piękny obraz świata malowany w bajkach. Nie dopuszcza do siebie innych, bardziej brutalnych faktów. Jest osoba przestrzegającą zasad moralnych, prawą. Wychodząc za mąż za Otella, przyjmuje rolę dobrej, oddanej i posłusznej żony, akceptując, zgodnie z mentalnością tamtych czasu, że mąż to Pan i Władca. Nie potrafi dostrzec zła w otaczającym ją świecie, nie jest podejrzliwa. Wręcz przeciwnie, stara się nie dostrzegać niedoskonałości innych ludzi czy też ich usprawiedliwiać. Absolutnie ufa mężowi, widząc w Jego postępowaniu tylko dobro. Gdy Jagon podjudza przeciwko Desdemonie Jej męża, ta nie potrafi się bronić, niejako sparaliżowana samym faktem pojawienia się tych zarzutów. Ten brak przygotowania do życia w brutalnym świecie, kosztuję Desdemonę bardzo drogo.

Literatura to twórcze pisanie o wybranej wartości artystycznej. Literatura jest sztuką literacką, jest formą sztuki pisanych. Dosłownie tłumaczone słowo oznacza znajomość z literami od łacińskiego pisma „litera”. Literatura słowa może się odnosić do jakiejkolwiek formy pisemnej. Literatura umożliwia każdemu powiedzenie wszystkiego w dowolny sposób. Dla jednych jest życiową przygodą, czy sposobem poszukiwania prawdy o świecie. Poprzez literaturę określamy coś twórczego, odnosi się także do poezji, fikcji i wyobraźni. Literatura wprowadza nas w świat przeżyć. Przemawia do nas za pomocą wierszy, opowiadań, komedii, tragedii oraz dramatów. Istnieje też pewien typ literatury dla młodszych odbiorców czyli dla dzieci. Jest pisana w formie aby odpowiadała gustom tej grupie czytelników ale także powinna mieć wartość edukacyjną i wychowawczą. Oprócz tego, że w literaturze znajdziemy wiele ciekawych utworów o zagadnieniach, znajdziemy w niej różne oblicza władzy. Władza rodzicielska, władza państwowa, oraz władza sprawowana przez władcę np. króla.

Definicja piękna przez całą historie ludzkości ciągle ewaluowała, wykazywała ogromną zmienność i wieloznaczność. Pojęcie „piękno” utożsamia nam się z proporcją kształtów, dźwięków, harmonią barw. Od niepamiętnych czasów, człowiek poszukiwał piękna. Artyści tworzą piękne sztuki malarskie i rzeźbiarskie, architekci wznoszą wspaniałe budowle. Ale piękno to też natura. Piękne krajobrazy, zachód słońca, wszystko co w nas wzbudza podziw i wzruszenie jest piękne. Każdy z nas ma jakiś wpływa na piękno. Nie trzeba być architektem czy słynnym artystą żeby stworzyć coś pięknego. Swój udział możemy mieć np. starając się go nie niszczyć. Tak samo jest z „literaturą piękną”. Jest czymś w rodzaju wyżej opisanego piękna. W literaturze tej występują teksty o dominującej funkcji estetycznej, pozbawionej tekstów o charakterze naukowym, informacyjnym, trzymająca się z dala od tzw. literatury użytkowej o charakterze użytkowym i praktycznym. Literatura piękna jest przyrównana do sztuk pięknych i składa się z wszelkich sensownych tworów słownych.