Desdemona

Definicja piękna przez całą historie ludzkości ciągle ewaluowała, wykazywała ogromną zmienność i wieloznaczność. Pojęcie „piękno” utożsamia nam się z proporcją kształtów, dźwięków, harmonią barw. Od niepamiętnych czasów, człowiek poszukiwał piękna. Artyści tworzą piękne sztuki malarskie i rzeźbiarskie, architekci wznoszą wspaniałe budowle. Ale piękno to też natura. Piękne krajobrazy, zachód słońca, wszystko co w nas wzbudza podziw i wzruszenie jest piękne. Każdy z nas ma jakiś wpływa na piękno. Nie trzeba być architektem czy słynnym artystą żeby stworzyć coś pięknego. Swój udział możemy mieć np. starając się go nie niszczyć. Tak samo jest z „literaturą piękną”. Jest czymś w rodzaju wyżej opisanego piękna. W literaturze tej występują teksty o dominującej funkcji estetycznej, pozbawionej tekstów o charakterze naukowym, informacyjnym, trzymająca się z dala od tzw. literatury użytkowej o charakterze użytkowym i praktycznym. Literatura piękna jest przyrównana do sztuk pięknych i składa się z wszelkich sensownych tworów słownych.

W dobie obecnej literatura ma ogromny wpływ na rozwój i zainteresowania człowieka. Ze względu na różnorodność upodobań, literatura składa się z wielu gatunków, po to aby każdy znalazł coś dla siebie. Czytając literaturę wzbogacamy swoje słownictwo, wiedzę oraz przenoszą do innego świata. Literatura potrafi nas rozbawić, wzruszyć i wywołać emocje. Literatura naukowa rozwija nasz umysł. Pewne badania wykazują, że literatura popularno – naukowa jest wykorzystywana przez uczni podczas przygotowywania się do lekcji w celu uzyskania lepszej oceny, ale także dla zaspokojenia własnych zainteresowań. Wykorzystanie lektur w procesie nauczania sprzyja rozwijaniu samodzielności myślenia, ich uzdolnień i zainteresowań poznawczych. Wspaniałą książką jest encyklopedia, uczeń ma możliwość pogłębiania swoich wiadomości i zgłębienia wiedzy. Człowiek uczy się całe życie, to też cały czas musi korzystać z tego typu literatury, jest zmuszony do aktualizowania swej wiedzy w drodze samokształcenia. A zatem gdy czegoś nie wiemy, wystarczy sięgnąć po literaturę.

Jej historia rozpoczęła się w średniowieczu i trwa do pory obecnej. Pierwsze teksty literatury francuskiej pochodzą z XI w. Są to poematy przeznaczone wyłącznie do śpiewania publicznego. Łączą ze sobą legendy i fakty historyczne, działania wojenne. Inspiracją literatury dworskiej powstałej w XII wieku są tematy miłości i nieszczęścia. Np. jedną z popularniejszych i czytanych jest legenda o Tristanie i Izoldzie. Opowiada historię miłości dwóch kochanków niestety kończąca się śmiercią. Ogromną popularnością cieszyły się i cieszą do pory obecnej bajki francuskich pisarzy. Głównie pisane z myślą o dorosłych czytelnikach, ale znalazły czytelność wśród dzieci. Takie baśnie jak: „Baśnie czarodziejskie, Kruk i lis, Konik polny i mrówka, Śpiąca królewna, Kot w butach” i wiele innych były rarytasem wśród odbiorców a nawet znalazły się na najpoczytniejszej pozycji wśród powieści. W podsumowaniu, literaturę francuską cechują różnorodność gatunków i form, oraz bogactwo zauważalne w powieści bądź baśni.