Desdemona

Desdemona jest postacią barwnie odmalowana przez Szekspira, jak zresztą wszystkie stworzone przez Niego postaci. Ukazuje dość powszechną na tamten czas, na obecny zresztą także, przyjmowaną przez kobiety rolę. Desdemona to kobieta ufna i w swej szczerości naiwna. Wierząca w piękny obraz świata malowany w bajkach. Nie dopuszcza do siebie innych, bardziej brutalnych faktów. Jest osoba przestrzegającą zasad moralnych, prawą. Wychodząc za mąż za Otella, przyjmuje rolę dobrej, oddanej i posłusznej żony, akceptując, zgodnie z mentalnością tamtych czasu, że mąż to Pan i Władca. Nie potrafi dostrzec zła w otaczającym ją świecie, nie jest podejrzliwa. Wręcz przeciwnie, stara się nie dostrzegać niedoskonałości innych ludzi czy też ich usprawiedliwiać. Absolutnie ufa mężowi, widząc w Jego postępowaniu tylko dobro. Gdy Jagon podjudza przeciwko Desdemonie Jej męża, ta nie potrafi się bronić, niejako sparaliżowana samym faktem pojawienia się tych zarzutów. Ten brak przygotowania do życia w brutalnym świecie, kosztuję Desdemonę bardzo drogo.

Krytyka literacka – cóż to takiego ? Możemy powiedzieć, że jest to działalność pisarska, trochę inna od znanej nam formy pisania utworów, polegająca na celowym ocenianiu dzieł literackich, modelowaniu działalności literackiej przez wypowiedzi i dyskusje, oraz interpretacje utworów. Jej celem jest przedstawienie jak największej ilości rozbieżnych interpretacji utworu. Krytyka działa jak sieć rybacka która łapie okazy czyli utwory w celu selekcji. Początki krytyki literackiej sięgają 1811 roku. Wtedy S.K. Potocki wydal rozprawę o zasadach krytyki i o potrzebie wprowadzenia jej u nas. Wraz ze wzrostem liczebności czasopism i literatur, krytyka uzyskała masowy zasięg, choć wcale to nie musi pozostawić skazy na danej literaturze. Głównymi czynnikami krytyki są: szkic, recenzja, esej, felieton, publikowane w mediach, czasopismach, w postać książkową. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu krytyka miała naprawdę dużo do powiedzenia a społeczeństwo się z nią liczyło i brało pod uwagę, obecnie jest na wymarciu podobnie jak czytelnictwo.

Definicja piękna przez całą historie ludzkości ciągle ewaluowała, wykazywała ogromną zmienność i wieloznaczność. Pojęcie „piękno” utożsamia nam się z proporcją kształtów, dźwięków, harmonią barw. Od niepamiętnych czasów, człowiek poszukiwał piękna. Artyści tworzą piękne sztuki malarskie i rzeźbiarskie, architekci wznoszą wspaniałe budowle. Ale piękno to też natura. Piękne krajobrazy, zachód słońca, wszystko co w nas wzbudza podziw i wzruszenie jest piękne. Każdy z nas ma jakiś wpływa na piękno. Nie trzeba być architektem czy słynnym artystą żeby stworzyć coś pięknego. Swój udział możemy mieć np. starając się go nie niszczyć. Tak samo jest z „literaturą piękną”. Jest czymś w rodzaju wyżej opisanego piękna. W literaturze tej występują teksty o dominującej funkcji estetycznej, pozbawionej tekstów o charakterze naukowym, informacyjnym, trzymająca się z dala od tzw. literatury użytkowej o charakterze użytkowym i praktycznym. Literatura piękna jest przyrównana do sztuk pięknych i składa się z wszelkich sensownych tworów słownych.